on and on and on

ฟ้าครึ้มเมื่อตอนสี่โมงเย็น  เมื่อสองชั่วโมงที่แล้วตอนทำข้อสอบแดดยังจัดอยู่เลย

อากาศเหนียวเหนอะ ลมร้อนจากเครื่องยนต์ช่วยย้ำให้รู้ว่านี่น่ะเมืองใหญ่

1. . 2 . . . 3  คันผ่านไป 

ชั้นไม่ชอบนั่งรอที่ป้ายเมล์เพราะชั้นเกลียดการวิ่งตามรถเมล์

 และที่เกลียดยิ่งกว่าคือ มันมักไม่จอด 

ม้านั่งทุกป้ายรถคงถูกสาป ชั้นไม่อาจถอนตัวจากมันไปได้ และนั่น คันที่ 4 ก็ผ่านไป

" เที่ยวสุดท้ายครับ  เที่ยวสุดท้าย "  ชายผู้ห้อยโหนตะโกน

ชั้นเงยหน้าขึ้นมอง "ไปเนเวอร์แลนด์" ป้ายพูดเช่นนั้น

และอีกครั้ง  " เที่ยวสุดท้ายครับ  เที่ยวสุดท้าย "

บนรถเมล์สายเดิม ชั้นครุ่นคิดถึงรถเมล์เที่ยวสุดท้ายไปเนเวอร์แลนด์  หากไม่ต้อง

กลับบ้าน ชั้นคงจะขึ้นรถเมล์คันนั้นไป  นึกถึงชายผู้ห้อยโหน และชั้นจำไม่ได้ว่า

บนรถมีคนอื่นอีกหรือไม่  แต่สิ่งที่ผุดขึ้นมาแทนคือ สาวแต่งหน้า  ที่ชั้นหันไปเห็น

หลังถอนสายตาจากถนน  สาวแต่งหน้ากับแปรงปัดอันใหญ่ และกระจก

หากม้านั่งนั่นถูกสาปจริง ชั้นยินดีเหลือเกินที่โดนคำสาปคนละข้อกับสาวแต่งหน้า

เป็นไปได้ว่าเมืองใหญ่นั้นผลิตฝุ่นมากเกินไปจนเธอต้องใช้แปรงปัดมันออกจากใบหน้า

ราวสี่รอบ  หากเป็นจริงดังว่าเหตุใดเธอจึงเติมฝุ่นสีเพิ่มเข้าไปอีก ชั้นว่าเท่าที่มีก็นับ

ว่าเกินพอ 

19.12 น. พายุฝนตั้งท่าในหน้าร้อน 

19.25 น. ลมแรงพัดละอองฝนปลิวปรายเพียงสิบนาที  จากนั้นสงบ

ทิ้งไว้เพียงอากาศเหนียวเหนอะ เพื่อย้ำให้รู้ว่านี่น่ะเมืองใหญ่ 

สงสารก็แต่ต้นไม้ที่รอฝนที่อารมณ์ช่างแปรปรวนเหลือเกิน