on and on and on

ในวันว่างอีกวัน เวลาผ่านพัดไปรวดเร็วสวนทาง

กับความรู้สึกเรื่อยเฉื่อยที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ

....

ที่ตลาด...ชายคนหนึ่งในชุดยูนิฟอร์มสีขาวแบบเสื้อ

กับกางเกงติดกันของโรงงานอะไรสักแห่งกำลังเลือกซื้อ

อาหารสำหรับมื้อเย็น  โชคช่างไม่เข้าข้างเขาเอาเสียเลย

เมื่อท่าทีตุ้งติ้งกระมิดกระเมี้ยนนั้นขัดกับหนวดเครา

ครึ้มเขียวบนใบหน้า

....

เย็นมากแล้ว  เป็นปกติที่ในเดือนนี้ท้องฟ้ายามเย็นมักมี

ทีท่าเหมือนฝนจะตก  แต่คุณรู้ดีว่ามันไม่ได้หมายถึง

ตอนนั้นจริงๆ  ถึงอย่างไรชั้นก็เร่งฝีเท้าเพื่อไปให้ถึงเจ้า

นิสสันนาวาราให้เร็วที่สุด  ระหว่างทางผู้คนขวักไขว่

ทั้งยังมีบรรดาจักรยานยนต์อีกนับไม่ถ้วน  ดีเหลือเกินที่วันนี้

ชั้นถือของอยู่ในมือไม่มากนัก

....

"ผู้อำนวยการตบหัว และสั่งซ้อมนักเรียนที่เตะลูกบอลถูก

โทรศัพท์เคลื่อนที่ของเขา"   คนโลกนี้มันเป็นอะไร

กันไปหมด   การดูข่าวทุกวันไม่เคยช่วยอะไรอย่างที่ครูเคย

บอกไว้เมื่อตอนเด็ก  นอกจากตอกย้ำความเลวร้ายของมนุษย์

ที่ผุดออกมาให้เห็นไม่เว้นวัน  การกร่นด่าเป็นเพียงเครื่องหมาย

ว่าชั้นไม่มีปัญญาทำอะไรได้มากไปกว่านั้น  กระนั้นชั้นก็ยังทำ

....

หนังสือเล่มเก่าชั้นอ่านมันอีกครั้ง  กระนั้นทุกอย่างมันได้

เปลี่ยนไปแล้ว  การอ่านเฉพาะช่วงที่มีเวลาว่างนั้นเปิด

ช่องโหว่โล่งให้ความคิดอื่นผุดขึ้นมาสอดแทรก  ไม่นานชั้น

ตระหนักว่าความคิดของชั้นเริ่มเรียงร้อยเป็นถ้อยคำ

ประหนึ่งอัตชีวประวัติเล่มแรกและเล่มสุดท้ายในชีวิตของชั้น

ภายในหัวสมอง ความคิดเมื่อสองนาทีที่เเล้ว  เมื่อสิบนาทีที่แล้ว 

ตอนนี้รึอีกนาทีถัดไปเชื่อว่ายังคงเป็นเเบบนี้อยู่จนกว่าชั้นจะได้ทำ

อะไรเพื่อเป็นการระบายมันออกไป

....

ชั้นทำตัวให้ร่าเริงไม่ได้แม้ในเวลาที่อยากจะทำ  ไม่เข้าใจเลยว่า

ทำไม  ตอนเกิดมามันไม่เคยมีคู่มือการใช้งานติดมา  และคงไม่มี

ทางหาซื้อได้จากที่ไหน  มันต้องมีอะไรสักอย่างที่เสีย  อาจจะเหมือน

กับโพนีก็เป็นได้ที่ชั้นรู้ว่าต้องมีอะไรสักอย่างที่เสีย  แต่ชั้นก็ไม่ได้

พยายามทำอะไรมากไปกว่าการรับรู้  ไม่รู้สินะ  บางทีถ้าเป็นหมาแก่

ที่ซื่อสัตย์ก็คงต้องตายไปทั้งๆอย่างนั้น  ไม่มีทางที่จะเป็นลูกแมวเเสนซน 

หรือแม้กระทั่งลูกหมาขี้เล่นได้เลย 

หมอกควันสีเทาจางๆที่มักเกิดขึ้นรอบตัว  ถ้าชั้นปัดมันให้ฟุ้งกระจาย

จนบางลงไป.... แต่ชั้นย่อมรู้แก่ใจว่ามันจะก่อตัวขึ้นมาอีก

....

กระรอกตัวหนึ่งวิ่งลิ่วออกมาจากใต้กรงกระต่าย  มันหยุดสำรวจ

ความปลอดภัยที่ใต้ต้นมะม่วง  จากนั้นถึงปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว 

มะม่วงลูกย่อมสุกงอมห้อยแขวนอยู่ที่กิ่งเล็กๆ  มันไต่ลงไปตามกลิ่น

หอมและตามก้านเล็กยาวซึ่งยึดผลมะม่วงเอาไว้กับต้น  ลงมือจัดการ

กับเนื้อหวานสีฉ่ำ...ไม่กี่อึดใจทั้งมันเเละมะม่วงครึ่งผลก็ร่วงลงไปบน

พื้นถนนคอนกรีตถึงมันจะหนีไปในทันที  แต่ก็กลับมาใหม่ในไม่ช้า

ดูได้จากมะม่วงลูกสวยที่เหลือเนื้ออยู่เพียงด้านเดียวในวันถัดไป

....

ผัดผักบุ้งที่กินได้เสียที  ทั้งที่จริงก็กินได้ทุกครั้งแต่ครั้งนี้นับว่าสากลดีทีเดียว

....

ครูขอยืมช้อนส้อมจากเด็กคนหนึ่งไปในช่วงพักกลางวัน  และบอกกับ

เธอว่าจะเอามาคืนหลังจากใช้เสร็จเเล้ว  เวลาพักผ่านไป  เด็กคนนั้นเดิน

เข้าไปที่ห้องพักครูเพื่อทวงถามถึงช้อนและส้อมที่ยังไม่กลับมา  ครูบอกว่า

"ครูลืมไปเสียสนิท  เลยโยนมันลงในที่คืนช้อนส้อมของโรงเรียนไป"

 .....

"หยิบเอาของโรงเรียนในที่คืนไปคู่นึงเเล้วกันนะ"

.........................................................

เมื่อไหร่ที่ใครบางคนจะเข้าใจถึงความแตกต่างในบางอย่างที่เหมือนกัน

....

ชั้นไม่เข้าใจว่าไอ้แบบประเมินภาวะการซึมเศร้านี่จะช่วยให้ได้อะไรขึ้นมา 

เมื่อมันถามแต่สิ่งคุณมีคำตอบอยู่แล้ว  

....

ช่วงหลังมานี่ชั้นฝันอะไรสนุกๆหลายอย่าง