on and on and on

คุณได้ผจญภัยครั้งสุดท้าย.....เมื่อไหร่?

ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณนิยามคำว่าผจญภัยไว้ตื่นเต้นตกใจแค่ไหน...

ว่าแต่ว่ามาดูการผจญภัยของผมดีกว่า  เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อ.............

"จะไปรึยังลูกติดรถน้าเค้าไป.."  อันว่าคนบ้านไกลก็ต้องนั่งรถหลาย

ต่อเป็นของธรรมดา  การติดน้าไปในครั้งนี้จะช่วยประหยัดเงินได้

22  บาท แต่จะประหยัดเวลา ประหยัดความเหนื่อยยากได้อีกเยอะ

ถ้าไม่...."เดี๋ยวน้าไปลงแถวๆที่ทำงานน้าแล้วกัน  แถวนั้นก็ใกล้ ม แล้วหนิ"

ด้วยความหวังดีโดยมิได้นัดหมาย  ผมลงรถตรงช่องนนทรี  แล้ว

แล้ว  แล้วไปไหนต่อล่ะ???  "ก็ลงเเล้วขึ้นรถกระป๋องสีเขียวไปลงคลองเตย"

น้าบอกผมอย่างนั้น...........ไหนวะ  รถกระป๋องสีเขียว  ที่ผ่านมาก็มีแต่

รถเมล์เล็กซึ่งเขียนไว้ว่าไปคลองเตย  เสี้ยววินาที ผมว่าน้าต้องหมายถึงไอ้นี่แน่

แล้วเขียวนรกก็พาผมผ่านสถานที่คุ้นตาหลายที่  ที่ที่ผมเคยมองเห็นจากบน

ทางด่วน  ลงป้ายหน้าโรงเรียนพระหฤทัยฯ แล้วทีนี่ล่ะ  น้าไม่ได้บอกมา...

หะหะ  แต่ผมเคยผ่านตรงนี้นะ  รู้ว่าจากตรงนี้ต้องขึ้น 136 ไป

ยืนโชว์ความโง่อยู่พักนึงก็เหลือบไปเห็นประกาศบางอย่าง 

"...นับตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2550 เป็นต้นไป  รถประจำทางสาย 136

และ.... จะงดเว้นการจอดรับผู้โดยสารในป้ายนี้  ให้ท่านไปขึ้นที่ป้ายหน้าตลาด

(ศาลเจ้า)...."  ทำร้ายจิตใจกันอย่างรุนแรง  สะอื้นอยู่วิครึ่ง  ก็หันไปถามนักเรียน

แถวนั้น น้อง..ไอ้ป้ายหน้าตลาดศาลเจ้าอะไรนี่มันอยู่ตรงไหน?  น้องสาวทำท่า

เหมือนจะชี้โบ๊ชี้เบ๊ไปฝั่งตรงข้าม  เพื่อความแน่ใจ  "ฝั่งนู้นหรอ"  "ค่ะ"

สั้นๆได้ใจความ  แต่มองไปไม่เห็นมีศาลเจ้าไรเลยนี่หว่า....ถามอีกคน

พูดเหมือนกันเลยว่าต้องไปฝั่งนู้น  โอเค..ข้ามไป  โอ๊ะ!! 141 ที่คุ้นเคย...."มาทำ

อะไรตรงนี้จ๊ะ"  "ไป อู่แสมดำ"  141 ตอบ (O.๐)   เอ๊า! เวรงั้นทางนี้ก็ไป ม

ไม่ได้ดิ  ผมรวบรวมความกล้า........."พี่ครับ ผมจะขึ้น 136 ไปอโศก ขึ้นที่ไหนครับ"

"ที่ประตู"  ไม่ใช่ครับพี่เค้าไม่ได้ตอบอย่างนั้น  (มิเช่นนั้นจะมีฉากบู๊  บล็อกผมต้อง

ขึ้น ฉ ฉิ่ง ถูกย้ายไปหลังสี่ทุ่ม) มาดูคำตอบพี่เค้ากัน

"อุ๊ย!  งั้นน้องต้องไปขึ้นหน้าตลาดค่ะ  เนี่ยน้องเดินเข้าไปในเนี๊ยะ ในตลาดแล้วเลี้ยว

ซ้ายหรือขวาก็ไม่เเน่ใจ  สุดตลาดน่ะค่ะ"

เอ่อ.............ผมทิ้งคำขอบคุณไว้แล้วจากไปอย่างงุนงง  สงสัย  ไม่เข้าใจ  แง~

พอล่ะ  ขี้เกียจถาม  เดินตรงเข้าไปในตลาด  ตรงตลอดเพราะก็ไม่เห็นมันจะมีที่เลี้ยว

ไปไหน  แล้วก็มาโผล่ ป้ายตลาดคลองเตย  โว้วๆ ดีใจมากเพราะสิ่งที่เห็นคือป้าย

รถเมล์ที่เคยนั่ง 136 ผ่าน  โอ้วว  ผมจำไม้ระเเนงได้  จำสีได้  จำต้นไม้ได้  จำดอกไม้

จำพี่วิน  จำป้าคนที่ข้ามถนน............................เอาเป็นว่าผมจำได้ก็แล้วกัน

ต้องข้ามถนนไป

โคตร เท่ห์~  มีผมคนเดียวเดินขึ้นสะพานลอย 

ขึ้นบันไดมารู้สึกเหมือนเเคตวอค  มีผมคนเดียว..  ระหว่างนายแบบกำลังหมุนตัวให้ผู้ชม

ได้เห็นถึงทุกด้านของคอลเลกชั่นหน้าหนาว 

"อ้าว! มันเหมือนกันนี่หว่า............."(คือผมเพิ่งจะเห็นว่าไอ้หน้าตาป้ายรถเมล์ที่ผมคุ้นเคยน่ะ

ทั้งฝั่งโน้นกะฝั่งนี้เหมือนกันเปี๊ยบเลย)

แต่ด้วยความฟอร์มจัดเดินมาครึ่งทางแล้ว ลงบันไดไปก่อนเเล้วกัน

แล้ว 136 ที่รอคอยก็มา    แต่เดี๋ยวก่อน!...ทำไมมีแต่คนลง  ปกติป้ายนี้คนขึ้นเยอะจะตาย

เหมือนว่าขี้เลื่อยบางส่วนได้หลุดออก  มองตามถนนไปเห็นเลย  ฝั่งนี้ออกเมือง  ฝั่งเมื่อกี๊

เข้าเมือง เพราะมีแต่ตึกสูงๆ หะหะ  (ไม่ได้อิงข้อมูลอะไร)  เลยต้องข้ามถนนกลับมาที่เดิม

............

พอ 136 มาก็เป็นอันว่าการผจญภัยของผมสิ้นสุดลงแต่เพียงเท่านี้...........แล้วผมก็ตกใจตื่น

(ผมล้อเล่นน่ะ)

 

 

 

ใครอ่านมาถึงตรงนี้คงคิดว่าผมนี่มันบ้า....ที่เล่ามาไม่ได้มีอะไรผจญภัยแม้เเต่น้อย

คุณก็เห็น  แม่ก็หวังดี  น้าก็หวัง  พี่เขียวนรกวันนั้นก็ค่อนข้างมารยาทดี(กว่าที่คิดว่าจะเป็น)

ผู้คนที่ผมไปขอความช่วยเหลือก็มีน้ำใจ  คนไทยใจดี~ 

แต่ผมผจญภัยนะ  ภัยต่างๆนานาที่ผมสร้างมันขึ้นมาเอง  ไม่ว่าจะเป็นความวิตกกังวล

ความกลัว  สารพัดความ....  ผมสนุกไปบนความคิดแง่ร้ายเหล่านี้

- ผมจะไปทางไหนต่อ

- ผมจะไปทันเรียนมั้ย

- ผมจะหลงไปไกลกว่านี้รึเปล่า

- นี่ผมมาทำอะไรเเถวนี้

- ทำไมผมไม่บอกน้าไปแต่แรกว่า ส่งแค่ป้ายรถเมล์แถวบ้านก็พอ

- ทำไม  ทำไม  ทำไม

 

จริงๆแล้วผมแค่เดินวนไปวนมาอยู่ใกล้ ม มันก็เท่านั้น.....

แต่นี่คืออีกหนึ่งวันที่มันเคยได้เกิดขึ้นในชีวิตของผม  และมันก็มีค่ากว่าการยืนคอนทราโพสโต

บนรถเมล์รอให้มันพาผมไปเผชิญความโหดร้ายของเมืองใหญ่อย่างทุกๆวัน