on and on and on

คนเราเจ็บปวดเเละเหนื่อยหน่ายกับการวิ่งตามหาความรักมาตลอดชีวิต

ตั้งแต่จำความได้พวกเขาก็ต้องการความรักมากมายจากคนรอบข้าง

ซึ่งไม่ว่ามันจะมากสักเพียงไหนก็ไม่เคยจะพอเพียงต่อความต้องการ

กองความรักที่ก่อตัวสูงขึ้นเรื่อยๆถูกรื้อค้นกระจุยกระจาย

เพื่อควานหาในสิ่งที่มนุษย์เชื่อว่ามีอยู่

ความรักหนึ่งเดียวที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเขาเหล่านั้นแต่ละคน

ไม่มีสิ่งใดเลยที่บ่งบอกถึงการมีอยู่ของความรักหนึ่งเดียว

พวกเขาต่างทึกทักเอาเองอย่างขลาดเขลา 

และลองผิดลองถูกไปเรื่อยเปื่อย    จนที่สุดก็พาเอาความบอบช้ำ

กลับออกมาจากกองความรักที่บัดนี้ทับถมกันสูงกว่าแรกหลายเท่า

เมื่อเห็นพวกพ้องต่างก็ได้ความรักติดไม้ติดมือออกมากันถ้วนหน้า....

จึงหยิบเอาความรักที่ตกหล่นอยู่ตรงหน้าขึ้นอย่างเสียมิได้

ปั้นแต่งรอยยิ้มแล้วเดินเข้าไปรวมกลุ่ม............................................

สนทนาแนะนำกันได้แต่ชื่อพอเป็นพิธี  เพื่ออวดอ้างการมีอยู่ของความรัก

ไม่มีใครถามไถ่อะไรมากไปกว่านั้น 

ด้วยก็ต่างกลัวว่าเขาจะถามกลับมาแล้วตอบไม่ได้เสียเอง

ความจอมปลอมฉาบน้ำตาลที่ผิวหน้าสวยหวาน

ซ่อนไว้ซึ่งความเจ็บปวดภายใต้รอยยิ้มที่คิดกันไปว่าเป็นสุข

ความอ่อนเพลีย เปลี้ย ล้า อันเกิดจากการตามหาความรักสั่งสมจน

ไม่อาจควบคุมได้เเม้วิญญาณตัวเอง...

ปล่อยให้ล่องลอย  กว่าจะรู้ตัวก็ไกลจนแทบกลับไม่ถูก

แต่มนุษย์ก็ยังไม่หยุดที่จะค้นหาความรักหนึ่งเดียวนั้นในทุกๆวันเวลา

ต่อเมื่อพวกเขาพบมันคงโรยแรงเกินกว่าจะรับรู้ถึงคุณค่าของความรักที่เฝ้าค้นหามาตลอดชีวิต