on and on and on

เเสงอาทิตย์สาดส่อง พร้อมกับเสียงประตูเหล็กที่ถูกม้วนขึ้น

บ่งบอกเวลา 09.30 น. 

.................."ร้านเปิดแล้ว"........................

กวาดสายตาไปรอบๆ

ทางซ้าย.....ทางขวา..... ข้างบน..... ข้างล่าง???

เจ้าตุ๊กตาเป็ดหายไปไหน?

ก็ปกติแล้วเจ้าเป็ดไม่เคยตื่นเช้านี่หน่า...

12 พฤศจิกายน 2550  ที่หลังร้าน - ลูกเป็ดขี้เหร่สาละวนรื้อข้าวของ

ในลังกระดาษใบเก่า  จนที่สุดก็ออกมากระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นไปหมด

ข้าวของส่วนตัวที่มันเก็บสะสมไว้อย่างดี(ซึ่งมันเชื่ออย่างนั้น)

ดูๆไปก็ไม่ต่างกับขยะที่คนอื่นเค้าทิ้งกันนี้เอง

ก้อนกลมสีเหลืองถอนหายใจยาว......ก่อนที่จะนั่งลงแปะอย่างหมดแรง

เมื่อมันตระหนักดีว่าสิ่งที่ทุ่มทำไปทั้งหมดนั้นสูญเปล่า...................

ไม่มีอะไรดีพอสำหรับวันนี้

ร่างกายขยับสั่นเบาๆเมื่อเจ้าของเริ่มสะอึกสะอื้น

มีเพียงไม่กี่วันในชีวิตนี้ที่ตุ๊กตาเป็ดจำได้.......

และไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงเป็นอีกวันที่สมองเป็ดของมัน......จำได้

"หรือจะเป็นเพราะเจ้าหมีมันพูดกรอกหูเราทุกวัน.......หมีเจ้าเล่ห์"

รอยยิ้มเล็กๆก็เริ่มฉีกกว้างขึ้น  เมื่อสายตาพร่าเลือนคู่นั้นมองเห็นอะไรบางอย่าง

อะไรบางอย่างมีสีแดงวาววับสวยงามซ่อนตัวอยู่ที่กองข้าวของเหล่านั้น

ปีกเล็กๆปาดน้ำตาแล้วตรงไปหาสีแดงนั้นทันที

"อึ๊บ!! อื้ดดดดดด......................."  ลูกเป็ดออกแรงลากทึ้ง เพื่อดึงเอาไอ้สีแดง

ที่ดันติดอยู่ในกอง  แล้ว "โคร้มมมมม"

ในที่สุดเจ้าลูกเป็ดก็ได้มันมา  แถบแบนๆยาวๆสีแดง.......อะไรหว่า?

สองปีกช่วยกันแยกคิ้วที่ขมวดนิ่วให้ออกจากกัน

ขาสั้นค่อยก้าวเดินอย่างระมัดระวัง  มันรู้ดีว่าไม่ควรทำตัวให้มีพิรุธใดใด

โคร้ม!  เคร้ง!  ป๊องง!  แคว๊ก!  ตุ๊บ!  เหมี้ยววววววววว~

ลูกเป็ดกลบเกลื่อน เสียงหลง

"ทำอะไรอยู่เหรอเจ้าเป็ด"  เสียงคุ้นหูดังมาจากด้านหลัง

เป็นเจ้าตุ๊กตาหมีที่ได้แต่ยืนเกาหัวแกร๊กๆหลังได้เห็นพฤติกรรมของเพื่อน

"เอ่อ.....ชั้น.ชั้น......เอ่อ.....ชั้น" เจ้าตัวเหลืองหันรีหันขวางรีบซ้อนมือซึ่งกำของสีแดง

นั่นไว้ข้างหลัง.......ทั้งๆที่ตัวมันเองยืนหันหลังให้เจ้าลูกหมีอยู่แท้ๆ

"อะไรน่ะ?"

"ไหน ไหน อะไร ไหน"

"ในมือเธอไง...อะไรน่ะ"

"นี่เธอเห็นด้วยเหรอ.........."  เสียงเริ่มอ่อยใบหน้าเริ่มแดง  แต่กระนั้นก็ยังไม่วาย

"อ๋อ..มันเป็น....เป็น  เอ่อ เป็น............."  ในยามคับขันเยี่ยงนี้สิ่งที่สมองเป็ดจะคิดได้ 

มันขยำ  มัด  ผูก  ขยุ้ม  แถบยาวสีแดงไว้บนหัวแล้วตอบอย่างหน้าชื่นตาบาน

"มันก็คือ..ที่เพิ่มความสูงของชั้นยังไงล่ะ"

ที่นี้ก็ถึงคราวเจ้าหมีขมวดคิ้วบ้างแล้ว  "เหรอ"

"ชั้นตามหาเธอซะทั่ว"  ลูกหมีงึมงัม "ชั้น..."

"ก๊าบ  ก๊าบ  แคว๊ก

ก๊าบ  แคว๊ก  แคว๊ก

ก๊าบ  ก๊าบ  แคว๊ก

ก๊าบ  แคว๊ก  แคว๊ก

ก๊าบ  ก๊าบ  แคว๊กกกกกกก

ก๊าบ  แคว๊ก  แคว๊ก

ก๊าบบ   ก๊าบบบ   แคว๊กกก

ก๊าบบ  แคว๊ก  แคว๊กกกกกกกกกกกกก"

ท่ามกลางความงุนงงของลูกหมี  เจ้าเป็ดภูมิใจเป็นที่สุดกับสิ่งที่เพิ่งทำเมื่อครู่

นี่เป็นเพลงที่เพราะที่สุดเท่าที่ชั้นเคยร้องมา

รอยยิ้มบางๆเพียงชั่วครู่แล้วก็พลันจางหายไปจากใบหน้าของตุ๊กตาหมี

ลูกเป็ดถึงได้ละล่ำละลักบางอย่างออกมา

"คือ.....จริงๆเเล้ว  ชั้นเอานี่มาให้เธอ"

ปีกอ้วนจิ้มๆที่ของขวัญสีแดงซึ่งตอนนี้พันกันยุ่งอยู่บนหัวตุ๊กตาเป็ด

"ที่เพิ่มความสูงน่ะเหรอ..."

"ที่จริง....ชั้นก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร  แต่มันสวยดีชั้นก็เลย................................."

edit @ 12 Nov 2007 00:34:34 by BlackZheep