on and on and on

 

เป็นอีกวัน อีกวัน และไม่รู้อีกกี่วัน ที่ผมจะต้องโหนรถเมล์หลับ

แรกๆผมก็ไม่เคยยืนหลับนะ แถมยังพาลไปสงสัยอีกว่า "เค้ายืนหลับกันได้ยังไง?"

จนกระทั่งพักหลังนี่ ผมนอนดึกจนเป็นนิสัย แต่ดันไม่เป็นปกติ

ร่างกายผมกลับไม่ชินกับการนอนน้อยเป็นผลให้ผมมึนๆเพลียๆ

เพลียๆก็เลยพลาดๆ พลาดอะไรๆหลายๆอย่าง

มากเสียจนจำไม่ได้เเล้วว่ามีอะไรบ้าง....

 

วันนี้มีสอบ History of design วิชาซึ่งผมไม่เคยจะตั้งใจเรียน

และยังเข้าข้างตัวเองมาตลอดว่าเทอมที่แล้วเค้าสอนดีกว่านี้...

เวลา 1 ชม. ผมพล่ามวกไปวนมาเป็นตัวหนังสือ

กว่าจะรู้ตัวว่าว่ามันอ่านไม่รู้เรื่องก็ปาไปครึ่งชั่วโมงแล้ว

...ช่างมันเถอะ ทำข้อต่อไป...

 

"ไง.....ทำได้มั้ย??? ใช้ปากกาสีแดงด้วย....อะไรเนี่ย????"

แล้วมันก็จะผ่าน(รึเปล่า)ไป

 

3 วันติดต่อกันที่ผมไปยังประตูน้ำด้วยเส้นทางเลียบทางรถไฟ ถนนนิคมมักกะสัน

จริงๆแล้วผมเฝ้ารอที่จะได้นั่งรถผ่านไปทางนั้นทุกๆวัน

แต่แล้วรถสาย 58 ก็ไม่มา...

ตั้งแต่มาเรียนที่นี่ อยู่บนถนนนานๆ

เส้นทางสายนี้ คงเป็นหนที่แห่งเดียวที่ผมเต็มใจจะเสียเวลาบนรถเมล์

ถนนคู่ขนานที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง เพียงแค่เลี้ยวแยกมิตรสัมพันธ์

.....อากาศที่หายใจได้......

แน่นอนว่ามันไม่ได้บริสุทธิ์เหมือนชนบท

แต่มันช่วยต่อชีวิตของผมที่ถูกกัดกินโดยความวุ่นวายของเมืองใหญ่

ผมมันบ้านนอกมั้ง? แต่ผมดีใจที่มี "บ้าน"

ขณะที่หลายคนไม่อาจเรียกที่อาศัยของตนเองได้ว่าบ้าน แม้คนขายจะบอกอย่างนั้น

เมืองใหญ่นี่มันโหดร้ายจริงๆ อากาศ ผู้คน ถ้อยคำ สายตา และจิตใจ

ทุกอย่างมันทำร้ายผู้มาเยือนอย่างผมเสมอ

แล้ววันพรุ่งนี้ผมก็จะกลับไปยืนหลับบนรถเมล์ มุ่งหน้าสู่เมืองใหญ่

อีกครั้ง และอีกหลายๆครั้ง

 

นี่ผมก็ไม่ได้เศร้าอะไรนะ.....แต่อ่านดูอีกทีทำไมมันดูเศร้าๆพิกล

เอาเป็นว่าตังจริงผมร่าเริงก็แล้วกัน

 

 

 

/>

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA