on and on and on

ในค่ำคืนที่มืดมิด ยามดึกดื่นที่เเสนเดียวดาย

แผ่นกระดาษที่เคยเป็นรอยพับกลายเป็นรอยยับจากการขยำ

สองปีกเล็กที่ใช้คลี่อ่าน คือสองปีกเดียวกับที่กำมันเเน่นด้วยความเจ็บปวด

สายตาคู่นี้ที่สะกดอ่าน คือสายคู่เดียวกับที่ละเลยน้ำตาที่เอ่อท้น

หัวใจที่สัมผัสความเยือกเย็นยามนี้ คือใจดวงเดิมที่ยังคงเย็นชา และไม่อาจจะปกป้องใครบางคน

แม้อยากว่าจะทำ.....

สัญญาที่ไม่อาจจะทำให้เป็นจริง

มันก็ไม่ต่างอะไรกับคมมีด ที่บาดทั้งเธอและชั้นให้เป็นแผลลึก

การปกป้องตัวเองจากจิตใจตัวเอง

การยืนมองตุ๊กตาหมีเดินไปสู่ความหนาวเหน็บและเย็นชา

แน่นอนว่าตอนขณะนั้นลูกเป็ดไม่ได้เฉลียวอะไรมากไปกว่าเรื่องของตัวเอง

ความเห็นแก่ตัวเล็กๆนำไปสู่รอยหยดน้ำตาที่เปื้อนบนใบหน้าของทั้งชั้นและเธอ

ที่ร้านตุ๊กตาแห่งนี้ที่ที่สัญญาและไม่อาจจะรักษามันได้

ที่ร้านตุ๊กตาแห่งนี้ที่ที่มีห้องหับเป็นร้อยเป็นพัน

ที่ร้านตุ๊กตาแห่งนี้....................

ปากกาและกระดาษร่วงหล่นลงบนพื้น เครื่องบินกระดาษลำหนึ่งกำลังบินไป

เครื่องบินว่างเปล่าที่ไม่บรรทุกสิ่งใด นอกจากน้ำตา

บินไป บินไปให้ไกลๆ หอบเอาความเสียใจและคำสัญญาไร้ค่าไร้ความหมาย

ไปให้ไกลๆ

" ถึงเจ้าตุ๊กตาหมี

.........................................................................................

........................ชั้นจะไม่ปล่อยมือจากเธออีก...............................................

ไม่มีอีกแล้วคำสัญญา................................................................................."

ถ้อยคำบางเบาลอยไปตามลม ตุ๊กตาเป็ดยืนมองจนมันลับตาไป