save my last kiss

หายหัวไปนาน...เนื่องจากแอบไปป่วยมา

ที่จริงบล๊อกนี้ก็ไม่มีคนอ่านหรอก ไม่น่าจะต้องขอโทษขอโพย

ออกตัวกันมากมาย แต่เผื่อไว้สำหรับคนที่หลงเข้ามา

(รักษาภาพพจน์กันนิดนึง)

นอกจากจะเป็นหวัดกันเเล้ว ยังได้อาหารเป็นพิษสมนาคุณมาอีกอย่าง

ทั้งๆที่กินเหมือนคนอื่นเค้า.....

สมเพชตัวเองพอเป็นพิธี

มาถึงเรื่องที่จะพูดดีกว่า

เนื่องจากคุณบิไปค่ายอัตลักฯ เลยได้ความรู้บางอย่างกลับมา

ไม่ว่าคนอื่นจะมองยังไง เราจะขอเรียกมันว่า "ความรู้"

ใครว่ามนุษย์เป็นสัตว์สังคม?? งั้นเราคงเริ่มห่างไกลความเป็นมนุษย์

ออกไปทุกที "ผู้ไม่สังคมโลก" ใครอาจมองว่าเราเป็นคนหยิ่ง

เราไม่ได้ว่าอะไรหรอก ถ้าคุณจะมองอย่างนั้น

นี่ คือ สาเหตุที่เราปากเสีย เมื่อก่อนเราเก็บนะเก็บความคิด

ความเป็นตัวเอง ให้ได้เห็นเฉพาะในกลุ่มเพื่อนเท่านั้น

แต่ทุกวันนี้ เราไม่สนใจแล้ว เราเป็นอย่างนี้คบได้ก็คบ รับไม่ได้

ก็ไปซะตั้งแต่ตอนนี้ เราไม่อยากให้ใครที่คาดหวังอะไรกับเราไว้

ต้องมาเสียใจทีหลัง เราเป็นอย่างนี้นับแต่วันที่เจอและทุกๆวัน

บางทีมันก็มีความสุขดีนะที่จะได้รู้ว่าคนรอบข้างเรา เค้าอยู่

กับเราทั้งๆที่เราเป็นแบบนี้ บางทีเราก็ไม่ได้ต้องการให้คนทั้งโลก

มารุมรักเรา มากเท่ากับการมีใครบางคนยืนข้างๆ

ถ้ามีใครที่อ่านอยู่แล้วเกิดรู้สึกว่าสังคมรอบข้างมันไม่ได้น่าอยู่

หรือจริงใจเท่าที่คุณคิด ขณะที่ความไว้ใจกำลังเหือดหาย ปล่อย

ให้ความเหงาและหวาดระแวงเข้ามาแทนที่ ถ้าบังเอิญคุณมีใคร

อยู่ข้างคุณซักคน คุณโชคดีแล้วหละ โชคดีกว่าคนกลุ่มใหญ่ใน

สังคม ที่มีคนยืนเบียดเสียดกันมากมาย แต่กลับไม่มีใครอยู่ข้างๆ

เลยซักคน

แล้วถ้าคุณไม่มีใครอยู่ข้างๆเลย อย่าเศร้าไปเลย ชั้นนี่แหละ

จะยืนอยู่ข้างๆคุณ...........ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร

เอ่อ......ตอนแรกไม่ได้กะจะให้ออกมาเศร้าแบบนี้นะ แต่........